Waarom werd je gekozen?
“Het Ziltepad kregen veel aanmeldingen. Na een voorselectie werd ik gebeld door Ruth van de organisatie voor een nadere kennismaking, daarna kreeg ik te horen dat ik mee mocht doen. Yes! Ik was blij, maar dacht ook: ‘hoe ga ik dat doen? Ik heb vroeger veel bergtochten gemaakt, maar de laatste jaren nauwelijks meer gewandeld.”
En, hoe was het?
“Wennen. Ik had een wat oude, zware rugzak uit 1986 en startte in Den Helder. Binnen een half uur had ik al last van mijn bovenbenen. Toen twijfelde ik wel even, maar ik gaf natuurlijk niet op.”
Wanneer zat je d’r lekker in?
“Na twee weken kwam de echte omslag. Fysiek en mentaal. Lopen was niet meer het thema, het Ziltepad greep me elke dag meer. Echt prachtig is het, met een geweldige routebeschrijving. Voor ons vijven was het helemaal bijzonder. Zoals één van de wandelaars zei: ‘Het is eigenlijk een all inclusive vakantie waarin ze het vervoer vergeten zijn.’ We liepen allemaal los van elkaar, in eigen tempo en kwamen aan het eind van de dag bij elkaar. Regelmatig in één van die geweldige kerken die tekenend zijn voor de route. De meeste worden niet meer gebruikt als kerk, maar als cultuurplek. Daar werd dan door vrijwilligers voor ons gekookt en hadden we mooie gesprekken.”
